WORK/Life

Niek Ligtelijn Is directeur/ oprichter van Ineas, 54 jaar oud en werkt zeven dagen in de week

Naast zijn bed ligt altijd een mobiele telefoon. Overdag draagt hij er twee bij zich, een voor inkomend en een voor uitgaand verkeer. Dat is voor Niek Ligtelijn noodzakelijk om zijn bedrijf te kunnen runnen. Vier jaar geleden richtte hij Ineas op, een internationale internetverzekeraar met inmiddels vijf kantoren in Europa. Sindsdien werkt hij zeven dagen in de week. “Ik begin ’s ochtends om zeven uur. Onder het genot van een kopje koffie bekijk ik hoe onze business ervoor staat. Daarna ga ik naar kantoor, waar ik niet voor achten de deur dichttrek. ’s Avonds heb ik regelmatig vergaderingen, bijvoorbeeld met onze aandeelhouders in Boston. Ook op zondag ga ik meestal naar kantoor om in alle rust zaken af te handelen waar ik doordeweeks niet aan toe kom. Hard werken vind ik leuk. Maar het is ook nodig, we zitten nog in de opstartfase.”

Tijdens de vele buitenlandse reizen vergezelt zijn vrouw – die haar baan noodgedwongen opzegde – hem meestal. “Ze is het gewend, we hebben vanwege mijn werk al op vele plekken in het buitenland gewoond. Ik haat hotelkamers en laptops. Daarom hebben we overal waar Ineas is gevestigd een appartement, en dat maakt het wel makkelijker.”

Rust aan het thuisfront is volgens hem een voorwaarde om dit leven te kunnen volhouden. En hij heeft de mazzel dat hij met vijf uur slaap toe kan. “Je moet op je familie kunnen steunen, anders gaat het verkeerd. Ik moet aardig wat inleveren voor mijn werk: sport, hobby’s en vakanties schieten er bij in. Mijn boot ligt al jaren aangemeerd voor de deur. Ik denk wel eens: is ’t het allemaal waard? Maar de complimenten en erkenning maken veel goed. Soms zegt mijn vrouw dat ze liever had gezien dat ik die baan in Parijs had genomen. Ach, dan neem ik weer eens een grote bos bloemen mee.”

Zijn leven heeft altijd in dienst gestaan van zijn werk, en dat weet zijn familie. “Ik geloof niet dat mijn twee dochters (28 en 29 jaar) vinden dat ze me in hun jeugd te weinig hebben gezien. Ik denk dat ze trots op me zijn. Ik heb altijd geprobeerd de positieve kanten van mijn drukke bestaan uit te baten. Mijn dochters hebben mede hierdoor goede internationale studiekansen gekregen.”