Door Alex Bogers

Maar dat de verzekeraars prijzen en polisvoorwaarden op het publieke domein internet noemen, dat valt nog wel eens tegen. Een aantal verzekeraars houdt de feiten liever voor zich tot de potentiële klant met een getrainde verkoper in zee gaat.

De ontwikkeling van de sites van de verschillende verzekeraars is snel gegaan. Waar de pagina's begin dit jaar niet veel meer informatie gaven dan het adres, het logo en wat vacatures, kleedt het gros van de assuradeurs ze tegenwoordig flink aan. Bijna alle producten hebben hun hoekje en zo af en toe zijn er ook nog handige tips te lezen: een lijstje met wat mee moet op vakantie of wat tips voor auto-onderhoud.

Helaas is een vergelijkend warenonderzoek onder verzekeraars nog steeds nauwelijks mogelijk. De verzekeraars geven simpelweg geen wezenlijke informatie over hun polissen. Veel meer dan wat algemeenheden komt de potentiële klant niet te weten. Aegon noemt bij de woonhuisverzekering bijvoorbeeld de dekking van 'schade aan uw huis die is ontstaan door brand, storm, inbraak, vandalisme, leidingbreuk en vele andere oorzaken', alleen zaken dus die bij zo goed als álle verzekeraars in het pakket opgenomen zijn. Kosten, uitsluitingen, regionale verschillen en dergelijke noemt de verzekeraar niet. Daarvoor wordt de potentiële klant naar een adviseur doorverwezen.

Bij Nationale-Nederlanden is het van hetzelfde laken een pak. Ook deze verzekeraar werkt alleen met intermediairs en plaatst waarschijnlijk daarom alleen wervende teksten en een iets volledigere polisbeschrijving op het net. Een stuk makkelijker voor de zoekende klant is de site van de Postbank. Het is niet meteen duidelijk waar de verzekeringen staan, maar eenmaal gevonden geeft de grootgrutter onder de banken zich helemaal bloot. Via een calculator kan de klant precies uitrekenen hoeveel hij kwijt is aan zijn woonhuisverzekeringen of zijn reisverzekering. Het kost wat moeite want de bank wil veel feitjes van het huis of het reisdoel weten, maar het gaat wel volledig anoniem. Nergens vraagt de Postbank om naam en adres.

De site van de Postbank lijkt op de internetpagina's van de meeste verzekeraars die hun producten direct aan de klant verkopen, dus niet via adviseurs. Bijna altijd is de premie voor een al dan niet aangeklede woonhuisverzekering, een reisverzekering en autoverzekering te berekenen. De premie voor een ziektekostenverzekering uitzoeken is al wat moeilijker. De enige verzekeraar die veel berekeningen mogelijk maakt is FBTO. Ook daar hoeft de klant zijn identiteit niet prijs te geven. De anonimiteit is bij andere verzekeraars minder goed geregeld. Bijvoorbeeld bij Centraal Beheer. De potentiële klant moet zich daar helemaal bloot geven hoeveel premie hij gaat betalen: naam, adres, telefoonnummer en de familieleden. Dit kan afstotend werken voor mensen die bang zijn dat ze in allerlei bestanden terecht komen

(de info is immers al keurig gerubriceerd en elektronische aangeleverd) en de rest van hun leven post krijgen in de trant van: 'u bent nu vijftig, hoe zit het met uw pensioengat' en 'als uw kind binnenkort gaat studeren.'

Hoe modern de verzekeraars ook zijn, qua nieuwigheid worden ze wel links en rechts gepasseerd door nieuwe namen aan het front. Bij bedrijven als Ineas en Polis for You, die uitsluitend via het net werken, is er niet eens op een andere manier een polis te kopen. Contact hebben de klanten alleen via e-mail en documenten bewaart de virtuele verzekeraar op het web. Goedkoper zijn de verzekeraars niet, ze promoten zichzelf vooral als aanbieder van service en gemak. Nadeel is dat de klant momenteel alleen nog voor de simpele verzekeringen bij de bedrijven terecht kan, de auto-, particuliere aansprakelijkheids-, en woonhuisverzekeringen. De rest volgt volgend jaar beloven als Ineas en Polis for You.